یادداشت های شبانه

مشغولیت به چرت و پرت های دنیا نوعی سعادته که اونم ندارم.
کاش میشد مثل مردم عادی دلم به سوشال مدیا و لایک و کامنت و خرید و بازار رفتن خوش بود که نیست. حالم از سوشال مدیا بهم میخوره. از لایک و کامنت بیزارم. از معرض دید بودن فراری ام. حس اینکه الان همه می دونن من مشغول چی هستم مضطربم می کنه. اصلا حس اینکه مردم از احوالاتم خبر داشته باشن معذبم می کنه. میخوام در خلوت و انزوای خودم زندگی کنم. زندگی چنان چیز لطیف و حساسیه که نمیشه زندگی رو قحبه کرد. خلوت آدمی زاد خیلی مقدس و با معنیه.
همیشه اینطور بودم که جوهره ی اصلی هر چیزی رو میخواستم. جوهره ی اصلی زندگی رو میخوام که آن هم در تنهایی امکان پذیره. به قول معروف
who are you when nobody's watching